ประเทศไทยไม่ได้ขาดเงิน
แต่ขาด “สูตร”
การจัดสรรทรัพยากรแบบ “เท่ากันทุกหัว” ไม่สามารถตอบสนองต้นทุน และความจำเป็นที่แตกต่างกันของโรงเรียนได้ โดยเฉพาะโรงเรียนขนาดเล็ก พื้นที่ห่างไกล และโรงเรียนที่ต้องดูแลผู้เรียนซึ่งมีความต้องการสูง
กลไกหลักยังจัดสรรแบบ “เท่ากันทุกหัว”
ระบบหลักจัดสรรตามจำนวนผู้เรียนเป็นสำคัญ แม้ต้นทุนของแต่ละโรงเรียนไม่เท่ากัน
ออกแบบตามความจำเป็นได้ดีกว่า แต่มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับทรัพยากรทั้งระบบ
ไม่ว่าจะทำ 3% ให้ดีเพียงใด ก็ไม่อาจหักล้างแรงของ 97% หากสูตรหลักยังไม่เปลี่ยน
ระบบเดียวกัน แต่บริบทต่างกันมาก
ช่องว่างตามแบบจำลองไม่ได้เกิดเท่ากันทุกหน่วย
ปัญหาที่แบบจำลองชี้ให้เห็นคือ “การกระจายและฐานการคำนวณ” ไม่ใช่จำนวนรวมเพียงอย่างเดียว
วงจรที่สูตรรายหัวทำให้หมุนต่อไปเอง
ประชากรวัยเรียนลด แต่โรงเรียนยังต้องเปิดชั้นเรียนตามหลักสูตร
เพราะสูตรผูกทรัพยากรกับจำนวนผู้เรียนเป็นหลัก
ครูหนึ่งคนอาจต้องดูแลหลายชั้นหรือสอนไม่ตรงวิชา
เวลาเตรียมสอนและการดูแลรายบุคคลถูกจำกัดด้วยโครงสร้าง
ผู้ปกครองที่มีทางเลือกย้ายบุตรหลาน ทำให้เด็กยิ่งลดลง